Het herstelverhaal van Robert: uit de kerker van schaamte

"Mijn naam is Robert en ik ben verslaafd." Vandaag voelt het krachtig om dit uit te mogen spreken — of in dit geval, op papier te mogen zetten. Een van de vele voorbeelden van wat herstel mij heeft gebracht. Ik hoef niet langer meer te leven in de bedrukkende duisternis van schuld en schaamte. Het uitspreken van deze zin betekent voor mij vrijheid.

Dit opende de deur van de kerker waar ik me zo lang in opgesloten heb gevoeld. Opgesloten in de kerker van mijn eigen gevoel en gedachten. Wanhopig op zoek naar de sleutel, de sleutel die leidde naar vrijheid.

"Ik heb jarenlang in een door mij gecreëerd luchtkasteel geleefd." Dit klinkt misschien super zweverig of als een "ver-van-je-bed" show. Dat heeft het voor mij ook lange tijd gedaan. Herstel was zeker in het begin geen sprookje en dat is het nog lang niet altijd. Gelukkig hoeft dat ook niet meer. Het belangrijkste voor mij is dat mijn gevecht ten einde is. Een gevecht wat een hele tijd heeft geduurd.

Dit gevecht had voor mij alles te maken met schaamte. Schaamte heeft sinds dat ik klein was een grote stempel op mijn gevoel en dus op mijn leven gedrukt. Schaamte betekent voor mij de angst om uit verbinding te raken. Een gevoel van dat ik het niet waard ben om verbinding mee te maken als ik mezelf laat zien.

Ik heb me geschaamd voor wie ik was; wat ik zei; wat ik dacht en wat ik deed. Ik heb mezelf aangeleerd me als een kameleon te gedragen en me aan te passen aan het gedachtengoed van anderen om er maar bij te horen. Wanhopig op zoek naar bevestiging van buiten af. Het gebruik van verdovende middelen heeft mij lang geholpen om deze act hoog te houden.

Ik heb jarenlang in een door mij gecreëerd luchtkasteel geleefd. Ik heb me jarenlang voorgedaan als iemand anders. Vechtend om aan de verwachtingen van de buitenwereld te voldoen en ze een perfect kasteel voor te spiegelen. Ik had geen idee dat mijn kracht uiteindelijk zou zitten in het tonen van mijn kwetsbaarheid. Door te zeggen: ik weet het niet meer, help me alsjeblieft.

De sleutel waar ik het eerder over had vond ik in eerlijkheid, openheid en bereidwilligheid. Ironisch genoeg waren dat de laatste plekken waar ik zocht.

Ook na mijn kennismaking met Phase 1 bleef mijn gevecht door gaan. Simpelweg omdat ik bleef doen wat ik altijd gedaan had. Een façade van aangeleerde mechanismen om mezelf en anderen zo ver mogelijk weg te houden van mijn kwetsbaarheid. Mijn geluk is dat Phase 1 denkt zoals ik, voelt zoals ik me voel en me nooit de kans heeft ontnomen om zelf te ervaren en te leren.

Phase 1 heeft mij mijn eigen pad laten bewandelen en is mee gewandeld tot het moment dat ik in staat was om te zeggen: ik weet het niet meer, help me alsjeblieft. Phase 1 was er op het moment dat ik er aan toe was om hulp te vragen en belangrijker: de hulp te aanvaarden die mij geboden werd.

De reis die ik heb mogen maken tijdens de afgelopen 360 dagen is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Ik heb mogen vinden waar ik altijd zo wanhopig naar op zoek ben geweest buiten mezelf. Het bleek een stuk dichterbij dan gedacht. Ik heb het mogen vinden in mezelf. De oplossing lijkt achteraf een stuk simpeler dan gedacht….

Vandaag ben ik vrij. Niet vrij van verslaving — dat is een dagelijkse keuze — maar vrij van de kerker van schaamte. Vrij om mezelf te zijn. Vrij om te zeggen: ik weet het niet altijd, en dat is oké. De reis gaat door, maar ik hoef hem niet meer alleen te maken.